ในปีการศึกษาที่สอง นิสิตสัตวแพทย์ทุกคน มีวิชา Anatomy หรือ กายวิภาคศาสตร์ เป็นหนึ่งในวิชาบังคับ เรียนเกี่ยวกับรายละเอียดของกล้ามเนื้อ กระดูก เส้นเลือด เส้นประสาททั้งหมด ในร่างกายสุนัข
แน่นอนว่าเป็นวิชาที่ยากเอามากๆ ต้องท่องจำชื่อ ของโครงรสร้างร่างกายให้ได้
หนึ่งในอาจารย์ที่อาวุโสในคณะ อาจารย์นิตย์ คำอุไร ท่านร่วมสอนในกายวิภาคเช่นกัน จะให้เรียกท่านว่าเป็น อาจารย์ย่า(แบบอาจารย์ปู่ในหนังจีน) ก็คงไม่ผิดเท่าใดนัก เพราะท่านเป็นอาจารย์ ของอาจารย์ ของอาจารย์หลายๆท่าน
ถ้านอกเวลาเรียนท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งล่ะครับ แต่ถ้าในเวลาเรียนล่ะก็ บรึ๋ย...เป็นรูปแบบของครูไทยสมัยก่อน ลงโทษแบบถึงไม้ถึงมือจริงๆ ตีเป็นตี หยิกเป็นหยิก อา...คิดถึงความเจ็บปวดในสมัยนั้นจัง(ป๋มไม่ได้เป็น มาโซคิส รักความเจ็บปวดนะ แค่คิดถึงอาจารย์ต่างหาก)
ในชั่วโมงแล็ปของวิชากายวิภาค นิสิตต้องจับกลุ่มกัน ศึกษาร่างกายของสุนัขที่อยู่บนโต๊ะ สามคนผ่ากันไป อีกคนจะเป็นผู้เปิดไดเรคชั่น อ่านประกอบ และมีอาจารย์ในภาควิชา เดินวนเวียนในห้อง เพื่อให้พวกเราได้ยกมือซักถาม
จะมี อาจารย์นิตย์ ล่ะครับที่แปลกไป เวลาเดินตรวจดูตามโต๊ะ รอบๆตัวท่านเหมือนจะแผ่จิตสังหารออกมา(เว่อร์ไปรึเปล่าเนี่ย) เดินไปโต๊ะไหน นิสิตต้องก้มหน้าลงงุดๆ ไปทำแล็ปกันต่ออย่างเคร่งครัดเชียว
อันว่าห้องแล็ปร้อน ก็ร้อน ยังมีกลิ่นฟอร์มาลีน อันรุนแรงอีก เพราะฉะนั้น ทำให้เราสมาธิสั้นได้เหมือนกัน เผลอๆหันไปคุยกันเองก็มี
วันหนึ่งยามบ่าย แทนที่จะตั้งหน้าตั้งตาทำแล็ป ผมกลับชวนเพื่อนร่วมโต๊ะคุยซะนี่ ทันใดนั้น!!!...เหมือนกบที่ถูกสายตาอสรพิษจับจ้อง...หัวใจเต้นผาง เส้นประสาทขมึงตัวเกรียว
ท่านอาจารย์ย่า มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังผมแล้วนี่เอง
มะเหงกลูกใหญ่ถูกมอบเข้าเต็มกระบาล ไม่ใช่เคาะเบาๆ ให้พร คิกขุๆ แบบหลวงพ่อคูณนะครับ เพราะมะเหงกลูกนี้ดังโป๊ก!!!
ผมยังต้องมองลงไปหาตามพื้นเลย...ขี้เลื่อยกูหล่นออกไปบ้างรึเปล่าเนี่ย
"ทำแล็ปเสร็จแล้วรึยัง! ...ทำไมมามัวนั่งคุยกันอยู่ ใครอนุญาตให้เธอโง่อย่างนี้!!!"
ท่านว่ากล่าวประกอบเป็นซาวด์แทรค
คำๆ นั้นมันฝังลึก เข้าไปในรอยหยักของสมองเลยล่ะครับ เพราะอย่างน้อยมันทำให้ผมไม่กล้าเกียจคร้านในชั่วโมงแล็ปอีกต่อไป
ผมรู้สึกดีใจเล็กน้อย ที่วันนั้นผมถูกมะเหงก มันทำให้รู้ว่า ท่านสนใจที่จะให้พวกเราได้ดิบได้ดีจริงๆ ไม่ใช่แค่สอนเฉยๆ แล้วจบกันไป
แม้ผมสำเร็จการศึกษาไปนานพอสมควร แต่ยังระลึกถึง ครูนิตย์...อาจารย์ย่า ท่านนี้เสมอ
อยากเอ่ยความในใจให้ท่านได้ยินเหลือเกิน
...
...
อาจารย์ครับ...หัวของผมยังปูดอยู่เลยครับ 
